Karol Nawrocki w Trybunale Konstytucyjnym – gdy pięści i siła zastępują powagę urzędu
Nocne wydarzenia z 30 na 31 października 2026 roku przed siedzibą Trybunału Konstytucyjnego przekroczyły kolejną granicę w historii polskiego państwa prawa. Prezydent RP Karol Nawrocki, który od lat budował swój wizerunek na micie twardego zawodnika i przeszłości związanej z ringiem bokserskim, postanowił przenieść nawyki z sal treningowych oraz ulicznych ustawek bezpośrednio na korytarze najważniejszych instytucji państwowych. Tym razem jednak po drugiej stronie nie stał równorzędny przeciwnik w rękawicach, lecz kobieta – sędzia Trybunału Konstytucyjnego Anna Korwin-Piotrowska.
Z opublikowanych nagrań oraz bezpośrednich relacji sędziego Macieja Berka wyłania się obraz skrajnie patologiczny. Zamiast rozmowy w przygotowanej sali i poszanowania procedur, głowa państwa wybrała wariant siłowego wtargnięcia w asyście funkcjonariuszy Służby Ochrony Państwa. Karol Nawrocki z impetem ruszył na stojących w drzwiach sędziów, napierając ciałem na sędzię Annę Korwin-Piotrowską, łapiąc ją za ramię i fizycznie odpychając, by utorować sobie drogę na piętro budynku. Określenie „damski bokser”, które błyskawicznie przylgnęło do tego incydentu, nie jest tu przypadkową figurą retoryczną – to dosadne podsumowanie sytuacji, w której silniejszy fizycznie mężczyzna, chroniony dodatkowo prezydenckim immunitetem i kordonem uzbrojonej ochrony, używa przemocy fizycznej wobec kobiety pełniącej funkcję publiczną.
Prawdziwa siła w polityce i prawie wynika z autorytetu, zdolności do merytorycznej konfrontacji oraz poszanowania reguł konstytucyjnych. Użycie przewagi fizycznej wobec sędzi czekającej przed wejściem do budynku jest dowodem całkowitej bezradności intelektualnej i instytucjonalnej. Jeszcze bardziej wymowna jest natychmiastowa reakcja otoczenia prezydenta, które w klasycznym mechanizmie odwracania winy (DARVO) próbowało przedstawić poturbowanych sędziów jako agresorów naruszających nietykalność głowy państwa. Nagrania nie pozostawiają jednak złudzeń: to nie głowa państwa była w tej sytuacji stroną broniącą się przed atakiem.
Urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wymaga opanowania i szacunku dla nietykalności osobistej każdego obywatela, niezależnie od temperatury sporu politycznego. Sprowadzenie relacji między organami państwa do nocnej przepychanki i szarpania kobiety w drzwiach Trybunału to ostateczna kompromitacja etosu, na który Karol Nawrocki tak chętnie się powołuje. W demokratycznym państwie prawa naruszenie nietykalności cielesnej sędziego nie jest przejawem stanowczości, lecz zwykłym chuligaństwem, które powinno spotkać się z jednoznaczną reakcją prokuratury oraz opinii publicznej.
